هرزه پوی و دله رو

شب در این دشت زمستان زدهء بی همه چیز

میدوم ، برده ز هر باد گرو

چشمهایم چو دو کانون شرار صف تاریکی شب را شکند

همه بیرحمی و فرمان فرار

گرگ هاری شده ام ،

خون مرا ظلمت زهر کرده چون شعلهء چشم تو سیاه

تو چه آسوده و بیباک خرامی ز برم

آه ، مترسم ، آهآه میترسم از آن لحظهء پر لذت و شوق ....

که تو خود را نگری مانده نوامید ز هر گونه دفاع

زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی

پوپکم ! آهوکم چه نشستی غافل ؟!

کز گزندم نرهی گر چه پرستار منی

پس از این درهء ژرف جای خمیازهء جادو شدهء غار سیاه پشت آن قلهء پوشیده ز برف

نیست چیزی ،خبری

ور تورا گفتم چیزه دگری هست ،نبود جز فریب دگری

من از این غفلت معصوم تو ای شعلهء پاک

بیشتر سوزم و دندان به جگر میفشرم

منشین با من و با من منشین

تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟

تو چه دانی که پس هر نگه سادهء من

چه جنونی ، چه نیازی چه غمیست

یا نگاه تو ،که پر عصمت و ناز ،بر من افتد ؛ چه عذاب و ستمیست ..

دردم این نیست ولی ،دردم این است که من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خویشتنم

پوپکم ! آهوکم تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

مگرم سوی تو راهی باشد - چون فروغ نگهت

ورنه دیگر به چه کار آیم من

بی تو - چون مردهء چشم سیهت

منشین امــــــا با من ، منشین

تکیه بر من نکن ای پردهء طناز حریر

که شراری شده ام

پوپکم ! آهوکم گرگ هـــاری شده ام

به نامت   سكوتي مي كنم

شيرين تر از فرياد ...

نه ...

که می ترسم قبل از هر فریادی لازم باشد.

ومن می ترسم از آن فریاد ...